شمارهٔ ۳۸۴

۶ بیت

شده چون سایه از بس خاکساری جزو اعضایمنمی گردد جدا نقش قدم چون کفش از پایم

شبی گر از کنار بام روی خویش بنماییلبالب گردد از مهتاب آغوش تماشایم

نمی سازد به مستان شیشه ام آواز خود روشنبه سنگ سرمه دارد انتظاری چشم مینایم

دهد پیغام نومیدی کمند انتظار منغبارآلوده خیزد از زمین دام تمنایم

فلک را کرد گرداب جنون دریای شور منزمین چون گردباد آید به رقص از جوش سودایم

سپند از سوختن ای سیدا ممتاز می گرددز برق شعله خو گلدسته بندد خار صحرایم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر حس عمیق عاشقانه و انتظار شاعر است. شاعر خود را مانند سایه توصیف می‌کند که به شدت به معشوق وابسته است و این وابستگی به حدی است که گویی او جدا ناشدنی است. در شب، اگر معشوقی را ببیند، همه جا از نور مهتابی که او به ارمغان می‌آورد، پر می‌شود. شاعر از ناکامی‌ها و ناامیدی‌هایش در عشق صحبت می‌کند و اینکه چشمش به انتظار معشوق از سنگ سرمه‌ای می‌نگرد. او از توفان و جنون درونش می‌گوید که هر دو به شدت در پی عشقش هستند. در انتها، شاعر اشاره دارد که زنده ماندن در این آتش عشق او را ممتاز و متمایز می‌کند. این غزل بیانگر عمق احساسات و پیچیدگی‌های عشق است.