شمارهٔ ۳۵۴

۷ بیت

حسنش آخر از هجوم خط تلف شد حیف حیفسنبل پامال دوران چون علف شد حیف حیف

آنکه زلفش بازوی آزادگان در تاب داشتزیر دست و پنجه هر ناخلف شد حیف حیف

گلشنش از غارت باد خزان تاراج یافتدامن پاکش چو برگ گل ز کف شد حیف حیف

قامت سرو خط سبزش ز آه بی کسانتخته مشق نوای چنگ و دف شد حیف حیف

آنکه روی خود طرف می کرد را خورشید و ماهاز نگاه خیره چشمان برطرف شد حیف حیف

گوهر مقصود باشد آب در کام نهنگرنج‌های ما عبث همچون صدف شد حیف حیف

در بخارا بود عمری سیدا پابست اورشته بر پا در ره ملک نسف شد حیف حیف

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف غم‌انگیزی از وضعیت فردی می‌پردازد که در اثر ناامیدی و ظلم زمانه به شدت آسیب دیده است. شاعر با بیان کاستی‌ها و فجایع حیات، مانند از دست رفتن زیبایی‌ها و نعمت‌ها، به شکست و نابودی آن شخص اشاره می‌کند. از زوال عشق و زیبایی تا نابودی آرزوها، همه چیز نشان‌دهنده‌ی بی‌عدالتی و ناکامی در زندگی است. شاعر با تکرار واژه "حیف" حسرت و افسوس خود را به تصویر می‌کشد. این شعر در نهایت به نوعی احساس از دست‌رفتن و بی‌ثمر بودن تلاش‌ها را منعکس می‌کند.