شمارهٔ ۲۵۲

۹ بیت

عالم به چشم مستان چون آب می نمایداین شوره زار در شب مهتاب می نماید

موی سفید پیران شد تازیانه عمربحر از تحرک موج سیماب می نماید

هر کاسه حبابی در بحر ناخدایستدر چشم ناشناور گرداب می نماید

درویش پادشاهی دارد به کلبه خویشغم بر دل گدایان اسباب می نماید

از عشق غیر نامی در هیچ دل نماندهاین شیر آدمی خوار در خواب می نماید

از اشک زاد راهی بر خویش کن مهیادامان این بیابان بی آب می نماید

خطت چو اهل محشر برداشت سر ز بالینچشمت هنوز خود را در خواب می نماید

هر کس که ابرویت دید آورد سجده شکرتیغ تو در نظرها محراب می نماید

پهلو به داغ هجران چون سیدا نهادمدر چشم بی بصیرت سنجاب می نماید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و مفهوم عمیق عشق و زندگی اشاره دارد. شاعر به تشبیه عالم و دنیا به آب مستانه پرداخته و می‌گوید که واقعیت‌ها در نگاه انسان‌ها بسیار متفاوت و پیچیده به نظر می‌رسد. تصاویری از گذر زمان، پیر شدن و تأثیر آن بر زندگی نیز وجود دارد. عشق و احساسی که در دل‌ها شکل می‌گیرد و غم و خوشی‌هایی که بر زندگی سایه می‌اندازند، از مضامین دیگر شعر هستند. شاعر به توصیف حالاتی می‌پردازد که در آن، دنیای مادی و معنوی در هم تنیده‌اند و احساسات عمیق انسانی به تصویر کشیده می‌شوند. در نهایت، اشاره به زیبایی‌های ظاهری، صفای دل و جستجوی حقیقت، ابعاد مختلف زندگی انسان را بررسی می‌کند.