بخش ۱۹۰ - جواب دادن بازرگان پادشاه را

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۸ بیت

گفت دارم طالعی ای ارسلاننه ز خود بل از خداوند جهان

گه زنم گر دست بر خاک اینچنیندست من گوهر برآرد از زمین

دست برد و مشت خاکی بر گرفتاز پی تمثیل نز بهر شگفت

کف گشود انگشتر شه شد عیانهمچو خورشید از میان آسمان

شه ز جا جست و گرفت انگشتریگفت خرمای تورا من مشتری

پس بهر دینار دادش منفعتپنج دینار دگر از مرحمت

گفت تاجرزاده با آن آشناطالع من همچنین است از وفا

از وقوف و کاردانی خود مپرسزر به سوی خانه آرم ترس ترس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شخصیتی به نام ارسلان از طالع خوب خود سخن می‌گوید که نه تنها از خودش، بلکه از خداوند ناشی می‌شود. او با اشاره به دست گرفتن خاک، به طور نمادین اجازه می‌دهد که از زمین گوهر بیرون آید. وقتی که دستش را باز می‌کند، انگشتری ظاهر می‌شود که مانند خورشید درخشان است. این شاه از او می‌خواهد خرماهایش را برای خرید ارائه دهد و سپس بیشتر از او پاداش می‌گیرد. تاجرزاده نیز به این نکته اشاره می‌کند که این نوع وفاداری و خوش شانسی به او نیز تعلق دارد و از دیگران نمی‌خواهد درباره دانش و تجربه‌اش سؤال کنند، زیرا نگران است که زر گرانبهایش را به خانه ببرد و دچار دلهره شود.