بخش ۶۲ - رنجور شدن اوستاد به وهم

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۵ بیت

گشت اُستا سست از وهم و ز بیمبر جهید و می‌کشانید او گلیم

خشمگین با زن که مهر اوست سستمن بدین حالم نپرسید و نجست

خود مرا آگه نکرد از رنگ منقصد دارد تا رهد از ننگ من

او به حسن و جلوهٔ خود مست گشتبی‌خبر کز بام افتادم چو طشت

آمد و در را به‌تندی وا گشادکودکان اندر پی آن اوستاد

گفت زن خیرست چون زود آمدیکه مبادا ذات نیکت را بدی

گفت کوری رنگ و حال من ببیناز غمم بیگانگان اندر حنین

تو درون خانه از بغض و نفاقمی‌نبینی حال من در احتراق

گفت زن ای خواجه عیبی نیستتوهم و ظن لاش بی معنیستت

گفتش ای غر تو هنوزی در لجاجمی‌نبینی این تغیر و ارتجاج

گر تو کور و کر شدی ما را چه جرمما درین رنجیم و در اندوه و گرم

گفت ای خواجه بیارم آینهتا بدانی که ندارم من گنه

گفت رو مه تو رهی مه آینتدایما در بغض و کینی و عنت

جامهٔ خواب مرا زو گسترانتا بخسپم که سر من شد گران

زن توقف کرد مردش بانگ زدکای عدو زوتر تو را این می‌سزد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بخش از شعر، گشت استا (اسب سوار) به دلیل ترس و وهم، از جای خود برمی‌جهد و گلیم را می‌کشد. او از خشم خود نسبت به همسرش می‌گوید که محبتش کم شده و در این حال، همسرش را نمی‌بیند و از حال او بی‌خبر است. همسرش از او می‌خواهد که نگران نباشد و اظهار می‌دارد که نباید به ظن و واهمه‌ها توجه کند، چرا که در درون خانه از بغض و نفاق بی‌خبر است. در ادامه، او به همسرش پیشنهاد می‌دهد که آینه‌ای بیاورد تا خود را ببیند و متوجه شود که گناهی نکرده است. در نهایت، همسرش از او می‌خواهد که به احساسات منفی پایان دهد و از کینه و دشمنی دور شود.