بخش ۷ - بسته شدن تقریر معنی حکایت به سبب میل مستمع به استماع ظاهر صورت حکایت
کی گذارد آنک رشک روشنیستتا بگویم آنچ فرض و گفتنیست
بحر کف پیش آرد و سدی کندجر کند وز بعد جر مدی کند
این زمان بشنو چه مانع شد مگرمستمع را رفت دل جای دگر
خاطرش شد سوی صوفی قنقاندر آن سودا فرو شد تا عنق
لازم آمد باز رفتن زین مقالسوی آن افسانه بهر وصف حال
صوفی آن صورت مپندار ای عزیزهمچو طفلان تا کی از جوز و مویز
جسم ما جوز و مویزست ای پسرگر تو مردی زین دو چیز اندر گذر
ور تو اندر نگذری اکرام حقبگذراند مر ترا از نه طبق
بشنو اکنون صورت افسانه رالیک هین از که جداکن دانه را