شمارهٔ ۹۵

قافیه: ایعشقاست۷ بیت

فلک سرگشته از سودای عشقستبدور این ساغر از صهبای عشق است

برون از نه فلک آنجا که جائیاز آن برتر نباشد جای عشق است

چه بحر بیکرانست اینکه نه چرخحبابی چند از دریای عشق است

برون از شهر بند عقل شهریستکه در هر کوچه‌اش غوغای عشق است

قبا گردد اگر نه اطلس چرخنه بر اندازه بالای عشق است

از آن خاکم بسر ریزد که گردونغبار دامن صحرای عشق است

درین محفل لبالب جام مشتاقبود زان می که در مینای عشق است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و جایگاه والای آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عقل و دنیا قادر به درک عمق و زیبایی عشق نیستند و عشق فراتر از هر چیزی است. اشاره می‌شود که عشق یک دریای بیکران است که در آن حباب‌هایی از احساسات و تجارب انسانی وجود دارد. همچنین، شاعر به فضایی اشاره می‌کند که عشق در آن طنین‌انداز است و آن را از عقاید و محدودیت‌های عقل جدا می‌سازد. در نهایت، محفل عشق را به فضای پرشور و شوق تشبیه می‌کند که پر از جام‌های پر از شراب عشق است.