شمارهٔ ۶۴

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارنگذاشت۸ بیت

عشق آمد و غیر یار نگذاشتآتش اثری ز خار نگذاشت

تیغ تو فکند سر ز هر تنیک دوش بزیر بار نگذاشت

دل را افسرد آه سردمزاتش گده یک شرار نگذاشت

بودم منظور کنج چشمیچشم بد روزگار نگذاشت

زنگ از دلها زدود اشگمیک آینه در غبار نگذاشت

تا دست تو ز آستین برآمددر دست کس اختیار نگذاشت

عشقم گلچین این چمن کردروزی که گلی ببار نگذاشت

مشتاق ترا گرفت از غیربلبل گل را بخار نگذاشت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف تاثیرات عمیق عشق و معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که عشق تنها معشوقش را در نظر دارد و هیچ چیز دیگری برایش اهمیت ندارد. آتش عشق در دل او تنها شعله‌ای از درد و سوزش به جا می‌گذارد و هیچ جزئیات مثبتی نمی‌گذارد. شاعر از ناامیدی و اشک‌هایش می‌گوید و بر غبار دلش تاکید می‌کند. عشق او به معشوق باعث می‌شود که هیچ کس دیگری در زندگی‌اش جایگاهی نداشته باشد و نهایتا عشقش مانند گلی در این باغ گلی مخصوص خودش رشد می‌کند. بلبل نیز تنها به گل می‌نگرد و از دیگر چیزها غافل است.