شمارهٔ ۲۹۰

قافیه: ری۷ بیت

ای که می‌جویی به خوبی همچو لیلی دلبریحال مجنون ناید ار لیلی نباشد دیگری

چون ندادت عشق از اول چشم یعقوبی چه سودگر ببینی صدره از یوسف بحسن افزون‌تری

گر نگشتی صید شوخی زاهل دل خود را مخواننیست دل آندل که گرد او نگردد دلبری

زوشراری بس ترا داری گر استعداد عشقمیتواند زد بچندین خرمن آتش اخگری

در دل سخت تو این نیش ار نگردد کارگرنیست جرم غمزه خوبان گر از حق نگذری

قطره خونی گشودن از رگ خارا بسعیتیشه فولاد نتواند چه جای نشتری

گر ترا مشتاق باشد دیده جوهرشناسدر کفت خواهد فتاد آخر گرامی‌گوهری

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جستجوی عشق و زیبایی می‌پردازد و نظیر لیلی و مجنون را مطرح می‌کند. او می‌گوید که اگر هیچ عشقی وجود نداشته باشد، مانند مجنون که بدون لیلی بی‌معناست، دل آدمی به درد می‌آید. او به مخاطب هشدار می‌دهد که اگر عشق واقعی را تجربه نکرده باشد، هیچ زیبایی نمی‌تواند او را راضی کند. او همچنین تأکید می‌کند که عشق اگرچه دشوار و پرخطر است، ولی ارزشش را دارد و نمی‌توان از زیبایی‌ها و فریبندگی‌های دنیای عشق غافل شد. شاعر در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که عشق حقیقی می‌تواند حتی از سخت‌ترین دل‌ها هم عبور کند و تاثیری عمیق بگذارد.