شمارهٔ ۲۸۹

قافیه: سیمیشنوی۷ بیت

ای که از باد صبا بوی کسی می‌شنویبوی جان از دم عیسی‌نفسی می‌شنوی

غافلی زآنچه دلم می‌کشد از سینه تنگسخن مرغ اسیر و قفسی می‌شنوی

گردی از قافله کو ننماید بشتابتا درین بادیه بانگ جرسی می‌شنوی

یار هر ناکسی و کس نپسندد صدبارگفتم اما تو کجا حرف کسی می‌شنوی

با رقیبان مکن ای تازه گل الفت تا چندطعنه زآمیزش هر خاروخسی می‌شنوی

دم‌به‌دم نالم و افغان که ندانی به رهتتاله کیست که در هر نفسی می‌شنوی

حال مشتاق چه دانی ز تمنای لبتسخن شهدی و حرف مگسی می‌شنوی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف احساسات عمیق و درونی شاعر است که به عشق و آرزوهایش اشاره دارد. شاعر به بوی دلنشین و جانی که از محبوب می‌آید، اشاره می‌کند و از غفلت دیگران نسبت به دردها و احساساتش گلایه می‌کند. او به مسافران و دلدادگان توصیه می‌کند که با دقت به صدای عشق و آرزوها گوش دهند. همچنین، او از عدم درک حال عاشقانه خود از سوی دیگران شکایت دارد و بیان می‌کند که سخنانش حاکی از عشق و شوق عمیق اوست. در نهایت، شاعر با تشبیه سخنانش به شیرینی عسل و تلخی مگس، به تضادهای عشق و آرزو اشاره می‌کند.