شمارهٔ ۲۰۱

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ش۹ بیت

از اشک و آه دایم در عشق آن پریوشچشم و دلیست ما را لبریز آب و آتش

از دوری تو مار را روز و شب ای پریوشخالیست بس پریشان خوابیست بس مشوش

دارم دلی و جانی در عشقت ای پریوشچون زلفت این پریشان چون حالم آن مشوش

رنگ حنا به بینید بر دست آن پریوشاین همچو نقره خام آن چون طلای بیغش

تن داده‌ام به آزار زامید آنکه یکباربخشاید آن جفاکار بر حال این جفاکش

بهر شکار خوبان آهی بدل ندارمپرصید دست و ما را خالی ز تیر ترکش

گر بی‌تو عیش خواهم جامم مباد هرگزخالی ز خون ناب و پر از شراب بیغش

آنروی خوی‌فشان بین کز آب و تابش افتاددر خانمان من سیل در خرمن من آتش

کو جرئتی که مشتاق او را شوم عنان‌گیرآن شهسوار گیرم شد بر سر عنان‌کش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و درد فراق معشوق سخن می‌گوید. او به اشک و آه خود اشاره می‌کند که دل و چشمش از عشق آن پریچهره پر شده است. دوری معشوق او را در روز و شب دچار عذاب کرده و احساساتش را به هم ریخته است. شاعر خود را در حالی می‌بیند که عاشقانه به این آزار تن داده و در سعی است تا محبت معشوق را جلب کند. وی از حسرت و آرزوهای خود می‌نالد و می‌گوید که بدون معشوق، هیچ لذتی برایش باقی نمانده است. در پایان، اشاره‌ای به جستجوی عشق و شوق وصال دارد و از قدرت و زیبایی معشوق سخن می‌گوید.