شمارهٔ ۱۷۱

قافیه: نگدگرباشد۹ بیت

سرودم را به جرگ بلبلان رنگ دگر باشدکه من مرغ دگر آهنگم آهنگ دگر باشد

ز یمن فقر خاکستر نشینی نشکند شانمکه من شاه دگر اورنگم اورنگ دگر باشد

مجو پایان درین وادی که هر فرسنگ را کانجابانجام آوری آغاز فرسنگ دگر باشد

درین بستان‌سرا هر تنگدل را غنچه‌سان دیدمبتنگی چون دل من کی دل تنگ دگر باشد

بود در کف قضا را آن فلاخن چرخ سرگردانکه در دنبال هر سنگش روان سنگ دگر باشد

نگردد تا قیامت عرصه عشق از جدل خالیدرین میدان زپی هر جنگرا جنگ دگر باشد

مشو غافل ز مکر چشم جادویش که این پرفنبرنگ دیگرش هر لحظه نیرنگ دگر باشد

بخون آغشته می‌آید ز دل اشگم عجب نبودگرش این گوهر آب دیگر و رنگ دگر باشد

دلم در سینه مشتاق از کدورتهای پی‌درپیبود آیینه‌ای کش هر نفس زنگ دگر باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و احساسات شاعر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که سرودش مانند آواز بلبلان متفاوت و خاص است، و او به عنوان یک پرنده متفاوت، آهنگ و رنگی دیگر دارد. او می‌گوید فقر و سختی نمی‌تواند جایگاهش را خراب کند، زیرا او شاهی با رونق دیگر است. شاعر اشاره می‌کند که در هر قدم این دنیا، آغاز و پایانی وجود ندارد و هر مسیر به مسیر دیگری منتهی می‌شود. در باغ زندگی، او دلتنگی را می‌بیند و همچنان تأکید می‌کند که دل تنگی او منحصر به فرد است. همچنین، او بر این نکته تأکید می‌کند که عشق همیشه با جدل و جنگ همراه است و هر واقعه جدیدی، یک رویداد جدید را به دنبال دارد. شاعر هشدار می‌دهد که مراقب جادوی چشمان دیگران باشد، زیرا این جادو به هر لحظه تغییر شکل می‌دهد. در نهایت، او از سکوتی که بر دلش نشسته و کدورت‌های پی‌درپی می‌گوید، و باور دارد که هر نفسش عوض شده و مانند آینه، زنگ‌های جدیدی به خود می‌گیرد. کل اثر به احساسات عمیق و پیچیده شاعر نسبت به زندگی، عشق و تحولات آن می‌پردازد.