شمارهٔ ۱۵۱
کسان مشغول کار خویش و من مشغول یار خودکه خواهد آمدن تا زین میان آخر به کار خود
نخواهم پرتو از مهر و فروغ از مه که در عشقتخوشم با روزهای تیره و شبهای تار خود
باین شادم که نتوانم کنم گردآوری خود رابکویت گر پریشان ساختم مشت غبار خود
ز بیقدری ندارم عزتی ناخوانده مهمانمببزم او مکرر آزمودم اعتبار خود
تو را با غیر دیدم کرد غیرت بیخودم ورنهبه زخم کاریی میساختم زین تیغ کار خود
خوشم گر خاک جولانگاه او گشتم بامیدیکه گردم گرد و افتم در قفای شهسوار خود
ز تیغش آن شهید بیکسم مشتاق در کویشکه غیر از شمع دلسوزی ندیدم بر مزار خود