شمارهٔ ۱۵۰
چو شمعم کشت و آسوده ز آه شعله بار خودجز این نبود گر آخر یاریای دیدم ز یار خود
به خون خود ز تیرش غلتم و شادم به امیدیکه آید آن شکارافکن به سر وقت شکار خود
بس است امیدگاه من جفا ترسم بدل سازیبه ناامیدی امید دل امیدوار خود
ز تاراج خزانم نیست پروا خاربن باشمچه گل در باردارم تا بلرزم بر بهار خود
منم مشتاق از سودای زلف او سیهروزیکه نشناسم ز هم از تیرگی لیل و نهار خود