شمارهٔ ۱۴۹

قافیه: بامد۹ بیت

یارم به کنار امشب آمدجانی ز نوم به قالب آمد

بازآ که چو ساغر پر از میجانم ز غم تو بر لب آمد

وصل تو به هجر شد مبدلروزم رفت وز پی شب آمد

از سوز غمت فغان که دوزخیک شعله ز تاب این تب آمد

عشق استادیست کز ازل عقلچون طفلانش به مکتب آمد

تو ای مه مهروش که حالتسرمایه رشک کوکب آمد

آن مطلوبی که طالبان راسودای تو عین مطلب آمد

سیب زنخت که منزل اوبالای ترنج غبغب آمد

گر نیمه شبی به دست مشتاقآمد به هزار یارب آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و غم جدایی صحبت می‌کند. او به نزدیکی یارش اشاره دارد که باعث می‌شود جانش از درد جدایی به لب برسد. وصل یار به هجر تبدیل شده و روزها به شب تبدیل می‌شوند. غم عشق او به حدی است که مانند شعله‌ای سوزان احساس می‌شود. عشق را به استاد و عقل را به کودکی که به مکتب می‌رود تشبیه می‌کند. او از زیبایی یار و حسرت دیگران بر زیبایی او سخن می‌گوید. شاعر به طور کلی حالتی از اشتیاق و آرزو را بیان می‌کند که در دل عاشق وجود دارد.