شمارهٔ ۹۹ - قطعه

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: هجو۵ بیت

بهر جمعی عیب جویان بستم این احرام دوشکز تعصب چست بر بندم میان خود به هجو

برنیارم بر مراد دل دمی با دوستانبرنیارم تا دمار از دشمنان خود به هجو

در پس زانوی فکرت چون نشستم تا کنمدر سزای ناسزایان امتحان خود به هجو

رستخیزی بود موقوف همین کز ابر طبعسردهم سیلی و بگشایم دهان خود بد هجو

شد هیولی قابل صورت ولی رخصت ندادپاکی طبعم که الایم زبان خود به هجو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و معیارهای شاعر در مواجهه با عیب‌جویی و دشنام می‌پردازد. شاعر از تعصب و خصومت دوری می‌کند و بر این باور است که نباید در مقابل دوستان خود به دلخواهی رفتار کند. او به فکر و تأمل درباره دشمنانش می‌پردازد و قصد دارد اختلالات و ناسزاهای دیگران را آزمایش کند. او می‌خواهد در برابر اتهامات و بدگویی‌ها سکوت نکند و به پاسخی منطقی دست یابد. در نهایت، او به پاکی و صداقت طبیعت خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که زبانش در مسائل بدی‌ها به دقت رفتار کند.