شمارهٔ ۵۴ - وله ایضا

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وش۵ بیت

ای شهسوار عرصه همت که می‌کشنددر راه جود غاشیه‌ات حاتمان به دوش

در جنب همت تو کریمان دیگرندگندم نمای روکش قلاب جو فروش

با آن که زآتش کرم هیچ به اذلیهرگز مرا نیامده دیگ طمع به جوش

اما ز عزت جو کمیاب پربهاگر دیدهٔ پهن گوش امید از نوید دوش

چو لطف کن که استر امیدوار مناز انتظار وعده جو شد دراز گوش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شخصیتی بزرگ و با همت می‌پردازد که در راه generosity (بخشش) و مهربانی تلاش می‌کند. شاعر به ستایش این شهسوار می‌پردازد و او را از دیگران متمایز می‌کند. به نوعی، شاعر بیان می‌کند که در این مسیر، دیگران که خود را کریم می‌نامند، در حقیقت همانند گندم‌نمایی هستند که فقط ظاهرشان خوب است. شاعر می‌گوید که هرگز طمعی به آنچه که در دسترس نیست ندارد، ولی آرزو دارد که نباید به امید وعده‌های آینده برای به دست آوردن چیزهای ارزشمند نشیند. در نهایت، او از استر (حیوانی که نشانه امید است) خود می‌خواهد که به دستاوردهایش امیدوار باشد و نه از وعده‌ها ناامید شود.