شمارهٔ ۱۱۳ - وله ایضا

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ادی۸ بیت

آن شه حسن کز غلامی اوستبندگی را شرف بر آزادی

گنج حسنش اگر مکان طلبددر دو عالم نماند آبادی

خون ز شریان جبرئیل آردمژه‌اش در محل فصادی

مرغ روح از هوس قفس شکندچون رود غمزه‌اش به صیادی

کرده معزول چشم قتالشملک الموت را ز جلادی

حاصل آن کامران که رخش ثناشمی توان تاختن به صد وادی

گرم تشریف بخشیش چون ساختطبع من از کمال و قادی

زان به تن جامهٔ خودم ننواختکه مبادا بمیرم از شادی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره محبت و ارادت به شخصیتی خاص، به ویژه در نگاه به بندگی و خدمت به اوست. شاعر اعتقاد دارد که بندگی در برابر چنین وجودی، به مراتب با ارزش‌تر از آزادی است. او به زیبایی و جذابیت آن شخص اشاره می‌کند و از دل‌مشغولی‌های روحی و احساسات عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. همچنین، حس می‌کند که عشق و شوق به او می‌تواند او را از قفس تنگ زندگی رها کند و به دنیایی از شادی و خوشبختی برساند. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که نگران از دست دادن این شادی نیست؛ چرا که ارزش آن عشق برایش غیرقابل قیاس است.