شمارهٔ ۴۶۱
تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسانآفت حسن بتان است هجوم مگسان
تو ز خود غافلی ای شمع ملک پروانهکه چو گل هر نفسی میزنی آتش به کسان
زده آتش به جهان حسن تو وز بیم نفستا شود روی تو آئینهٔ آتش نفسان
کشور حسن بیک تاخت بگیری چو شوندهم رهان ره سودای تو باری فرسان
به حریم حرمت پای سگانست درازوز سر کوی تو شیران همه کوته مرسان
رزق شاهنشهی حسن چه داند صنمیکه سجود در او سر زند از بوالهوسان
بندگیها کندت محتشم بی کس اگرمکنی نسبتش از بنده شناسی به کسان