شمارهٔ ۴۲۲
خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرمتو باشی بر سر بالین من گریان و من میرم
چنان مشتاقم ای شیرین زبان طرز کلامت راکه گر بندی زبان سوزم و گر گوئی سخن میرم
منم نخل بلند قامتت را آن تماشائیکه گر آسیب دستی بیند آن سیب ذقن میرم
همایانم به زاغان باز نگذارند از غیرتز سودایت به صحرائی که بیگور و کفن میرم
من آن مسکین کنعان مسکنم کز یوسف اندامیزند گر بر مشامم باد بوی پیرهن میرم
نمیدانم که شیرین مرا خصم من از شادیچسان پرسش کند روزی که من چون کوهکن میرم
چو پا تا سر وجودم شد وجودت جای آن داردکه از بهر سرا پای وجود خویشتن میرم
مگر خود برگشاید ناوکی آن شوخ و نگذاردکه از دیر التفاتیهای آن ناوک فکن میرم
نگردد محتشم تا عالمی از خون من محزونبه این جان حزین آن به که در بیتالحزن میرم