شمارهٔ ۳۵۹
دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظوز عتاب شعف آمیز تو حظی و چه حظ
میکنم با نفس آمیز نگههای عجباز نگاه غضبآمیز تو حظی و چه حظ
آن که وی جرعهکش بزم تو بود امشب داشتپیش اغیار به پرهیز تو حظی و چه حظ
نیم بسمل شده تیغ تغافل امروزمیکند از نگه تیز تو حظی و چه حظ
دل که از شوق کلام تو کبابست کبابدارد از لعل نمک ریز تو حظی و چه حظ
وقت تغییر عذارت که شد آزرده رقیبکردم از سبزهٔ نوخیز تو حظی و چه حظ
محتشم را که به یک موی دل آویختهایدارد از موی دلاویز تو حظی و چه حظ