شمارهٔ ۹۵ - مزیّن به منقبت عین الله الخالق حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام

قافیه: ایتی۹ بیت

ای آفتاب از مه روی تو آیتیتاریک شب ز ظلمت مویت کنایتی

جز پیر می‌فروش پی دفع درد و غماز هیچ کس به عمر ندیدم کفایتی

سرو چمن ز قامت دلجوت جلوه‌ایآب خضر ز لعل لبانت کنایتی

در هر سری ز سنگ جفایت نشانه‌ایدر هر دلی ز آتش عشقت سرایتی

شاهی تو را سزد که توانی بنا، گرفتهر دم به یک اشاره ابرو ولایتی

در فوج دلبران که به نصرت مُسلّمندفرخنده‌تر ز سرو قدت نیست رایتی

بپْذیر پند من که شنیدم ز کاملیوز این صحیح‌تر نشنیدم روایتی

مشکن دل کسی که به اجماع عقل و نقلنبْود به هیچ کیش، بتر زین جنایتی

غیر از علیّ و آل، نباشد «محیط» رااز کس امید لطفی و چشم عنایتی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف زیبایی‌ها و جذابیت‌های محبوب خود می‌پردازد و او را به آفتاب و سرو چمن تشبیه می‌کند. او از درد و غم‌های خود می‌گوید و فقط از می‌فروش قدیم به عنوان منشأ تسکین یاد می‌کند. شاعر همچنین به طور ضمنی محبوبش را بالاتر از دیگران می‌داند و می‌گوید که عشق او آتشین و نشانه‌ای از جفای زمانه است. او به محبوب می‌گوید که شایسته‌ی پادشاهی است و در میان دلبران به خاطر زیبایی‌اش از همه برتر است. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که دل کسی را نشکنید که هیچ کس به اندازه‌ی علی و آل او امیدی به لطف و عنایت ندارد.