شمارهٔ ۳ - فی مدیحة امیرالمؤمنین علیه السلام

۵۷ بیت

شیر بیشۀ ابداع سر ز بیشه بیرون کردعقل ییررا از بیم دل دو نیم و مجنون کرد

بیرق ضلالت را سرنگون و وارون کردرایت هدایت را بر فراز گردون کرد

چهرۀ حقیقت را همچو لاله گلگون کرد

داده گلشن دین را جویبار تیفش آبلاله زار یاسین را کرده خرم و شاداب

شمع بزم آئین را کرده مهر عالمتابداده داد تمکین را روز خیبر و احزاب

در اُحد فداکاری از شماره افزون کرد

بازوی قویمندش بسکه داد قوت داددر حرم خداوندش افسر فتوت داد

با حبیب دلبندش رتبۀ اخوت دادهمچو نی بهر بندش نغمۀ نبوت داد

در حرم جهانی را مست خویش و مفتون کرد

تا به تیغ خون آشام داد عشق و مستی داددر سران بدفرجام داد ضرب دستی داد

در برابر اصنام داد حق پرستی دادتا به پیکر اسلام داد روح و هستی داد

تا که دین و آئین را چون هما همایون کرد

ساز دست و شمشیرش تا ابد در آواز استگوئی از بم وزیرش زهره نغمه پرداز است

شمع تیغ سر گیرش تا فلک سر افرار استدر فضای تدریرش دست و سر به پرواز است

کو زبان که تا گویم دست و تیغ او چون کرد؟

برق تیغ خون ریزش بر سران عالم زدشعلۀ شرر بیزش بر روان اعظم زد

دود آتش تیزش طعنه بر جهنم زدبازوی دلاویزش عرش و فرش بر هم زد

تا صراط ایمان را مستقیم و موزون کرد

آفتاب نورانی روز بدر کرد اشراقیا که سیف ربانی جلوه کرد در آفاق

آنکه در سر افشانی روز بزم بودی طاقبا قضای یزدانی همعنان و هم میثاق

با قدر خداوندش از نخست مقرون کرد

ذوالفقار آتشبار بر قریش آتش زدتا بگنبد دوار شعله زان کشاکش زد

شور برق آن بتار بر سران سرکش زدتا که سکه افرار بر قلوب بی غش زد

تا کتاب هستی را همچو لوح مکنون کرد

چون بدعوت وحدت مظهر احد آمدنقش رایت نصرت یا علی مدد امد

رو بلا فتی رتبت، پیر بیخرد آمدکفر محض بد فطرت پور عبدود آمد

قطره عرض اندامی بر محیط جیحون کرد

عزم رزم بر سر داشت با سر سران یکسرپا بمرگ خود برداشت شد چو خر بگل اندر

گرچه کوه پیکر داشت شد ز کلهم کمتردل که آندلا ور داشت همچون آهنین پیکر

آبشد چنان کز سر هرچه داشت بیرون کرد

کلک تیغ جانکاهی نقش خاک راهش کرداز فراز خودخواهی سر نگون بچاهش کرد

خرمنی ز گمراهی برق زد تباهش کردضربت یداللهی کوه بود و کاهش کرد

پنجۀ خداوندش غرق لجۀ خون کرد

پیل مست لب پر کف عزم شیر شیران کردیا ز ابلهی مرحب رو به میر میدان کرد

روز عمر خود را شب یا که خانه ویران کردتیره بخت بد کوکب آرزوی نیران کرد

یا که پنجه پی مغزی با قضای بیچون کرد

تیغ حیدر صفدر آنچنان دو نیمش کردکز فراز زین یکسر وارد جحبمش کرد

تیغ آهنین پیکر آنچنان رمیمش کردچون غبار با کمتر در هوا عدیمش کرد

همچو نقطه موهومش در محیط هامون کرد

آسمان و هفت اختر حلقۀ در کویشچرخ را کند چنبر یک اشاره ز ابرویش

چیست قلعۀ خیبر با کمند نیرویش؟چیست کندن آندر پیش زور بازویش؟

آنچه ناید اندر وهم آن یمین میمون کرد

تا بحلقۀ در شد آشنا در انگشتشقلعه های خیبر شد همچو موم در مشتش

هرکه را برابر شد تیغ سر زد از پشتشور ز پیش او در شد صبحۀ قضا کشتش

قلعه را ز کشتارش همچو فلک مشحون کرد

رفت کشتی ایمان در احد چه در گرداببود از جگر نالان یا علی مرا دریاب

دست و تیغ سر افشان، کرد همتی نایابتا بعرصۀ میدان شد دل دلیران آب

روزگار دشمن را تیره و دگرگون کرد

آستین چه بالا زد آسمان بزیر آمدتا قدم بهیجا زد شیر در نفیر آمد

تیغ را بهر جا زد مرگ در سفیر آمدبر سر سران پا زد تا سر سریر آمد

مسند نبوت را استوار و مأمون کرد

فاتح ولایت بود خاتم النبیین رامصدر عنایت بود صادر نخستین را

رایت هدایت بود هادی المضلین راقلعۀ حمایت بود مالک دین و ایمان را

با پیمبرش ایزد چون کلیم و هارون کرد

مفتقر بصد خجلت مدحت و ثنا آوردوز فریضۀ ذمت شمه ای بجا آورد

در بر ولی نعمت تحفۀ گدا آوردبر در فلک حشمت موری التجا آورد

پای را بامیدی از گلیم بیرون کرد