شمارهٔ ۶۹

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ازد۷ بیت

آن یار لاله رو گر ما را نمی نوازدسهلست، از چه ما را چون شمع می گدازد

دل آب شد ز هجرش دیگر چسان بسوزدامید وصل او نیست تا با غمش بسازد

عمریست در نیازم در پای سرو نازمتا کی نیاز آرم تا چند او بنازد

غیر از نیازمندی از بندان نشایدجانا تو نازنینی ناز از تو می برازد

ای یکه تاز میدان در عرصۀ ملاحتآهسته تا که عاش جان در رهت ببازد

ترسم ز گرد راهت هم کس نشان نیابدور چون سمند گردون اندر پیت بتازد

گر مفتقر دهد جان در پای نازنینتسر تا به اوج کیوان از شوق بر فرازد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دوری معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که اگر محبوبش به او توجه نکند، عشقش به مانند شمعی سوزان می‌شود. دل او از نبود معشوق می‌سوزد و امیدی به وصال ندارد. شاعر مدت‌هاست که در انتظار عشق و زیبایی محبوبش است و از اینکه همچنان نیازمند اوست، گله‌مند است. او محبوبش را همچون یک قهرمان در عرصه زیبایی می‌بیند و نگران است که در مسیر عشقش کسی نتواند او را دنبال کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که حتی اگر جانش را در راه معشوق نثار کند، از شوق به او اوج می‌گیرد.