شمارهٔ ۴۱

قافیه: دل۹ بیت

تا بی خبری ز ترانۀ دلهرگز نرسی به نشانۀ دل

روزانۀ نیک نمی بینیبی ناله و آه شبانۀ دل

تا چهره نگردد سرخ از خونکی سبزه دمد از دانۀ دل

از موج بلا ایمن گردیآنگه که رسی به کرانۀ دل

از خانۀ کعبه چه می طلبیای از تو خرابی خانۀ دل

اندر صدف دو جهان نبودچون گوهر قدس یگانۀ دل

در مملکت سلطان وجودگنجی نبود چو خزانۀ دل

در راه غمت کردیم نثارعمری بفسون و فسانۀ دل

جانا نظری سوی مفتقرتکاسوده شود ز بهانه دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و اهمیت دل در زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید تا زمانی که از نغمه‌های دل بی‌خبر باشی، به حقیقت و نشانه‌های دل نخواهی رسید. او اشاره می‌کند که در روزها، زیبایی واقعی را نمی‌توان بدون ناله و عواطف شبانه‌ی دل دید. همچنین، تأکید می‌کند که بدون تجربه‌ی عاطفی و رنج، نمی‌توان به زیبایی‌های دل دست یافت. در نهایت، شاعر از محبت و نگاهی به دل خسته‌ی خود سخن می‌گوید و از محبوب می‌خواهد به آن نگاهی بیفکند تا دل به آرامش برسد.