شمارهٔ ۱۱۹
اگر روزانه باشد یا شبانهندارم جز نوای عاشقانه
پی دیدار رویش بخت بستمنه صاحب خانه را دیدم نه خانه
نهادم سر به صحرا همچو مجنونکه از لیلی مگر یابم نشانه
زدم در راه عشقش سر به دریاچه میزد آتش عشقم زبانه
به گرد کوی او سر گرد بودمبه گوشم ناگه آمد این ترانه
نبندی زان میان طرفی کمرواراگر خود را به بینی در میانه
بکوب این راه را با پای همتنخواهد اسب تازی تازیانه
چه مردان طریقت راهرو باشمگیر از بیم چون کودک بهانه
اگر نوح است کشتیان مکن هولاز این دریای ناپیدا کرانه
چه دل دادی بدلبر پس روا نیستمگر سر را کنی از پی روانه