شمارهٔ ۵

۵ بیت

سوز غم تو کرد قضا سرنوشت ماای در غم تو شعله آتش بهشت ما

این ابر ناوک تو همانابه سینه داشتکالماس جای سبزه بر آمد ز کشت ما

دوزخ به پشت گرمی ایام هجر توخویشی گرفت با گل و آب سرشت ما

زاهد به عشق کوش که محراب صومعهافتد به سجده پیش زمین کنشت ما

اشراق بوی باده ملائک برد ز هوشجائی اگر نهند بنائی ز خشت ما