شمارهٔ ۱۹

۶ بیت

کافرم با دردم ار هرگز به درمان کار هستخاک عالم بر سر درمان چو درد یار هست

میوه نارد باغ عمرم ورنه در هر شاخ و برگصد هزاران نوک پیکان بهر من دربار هست

مگذر از خاکم مبادا شعله گیرد دامنتکم هنوز آتش ته خاکستر این مقدار است

ای برهمن بگذر و ماراببین کز کفر زلفچند طوق طاعتش در گردن زناز هست

چند گوئیدم که از عشق اینهمه لافت ز چیستچون تو چندین نقطه اندر دور این پرگار هست

اندر آن مجلس که جای باده عشق آتش دهدغیر اشراق ای عزیزان دیگری را بار هست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره سختی‌ها و دردهایی است که فرد تجربه می‌کند، با اشاره به اینکه هیچ درمانی برای دردهای عاطفی و عاشقانه وجود ندارد. شاعر به زیبایی و تلخی عشق و همچنین معضلات آن اشاره می‌کند. او از عشق به عنوان شعله‌ای می‌گوید که می‌تواند روان انسان‌ها را بسوزاند. در ادامه، به تکرار احساسات و تأملات درباره عشق و نیاز به آن اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که در میان لذتی که عشق به همراه دارد، درد و شعله‌ای نیز نهفته است. شاعر به دنبال درک عمیق‌تری از معانی عشق و کفر در رابطه با آن است.