شمارهٔ ۱۷

۸ بیت

گر زمهر بتی دل به قصد کین من استسپاه فتنه دگر باره در کمین من است

دلا بگو دگر این گرد راه جلوه کیستکه همچو نور فروزنده در جبین من است

به شرع عشق مسلمان نیم،تف دوزخاگر نه عاریت از آه آتشین من است

غمی که شادی عالم بدو خراج دهدسریر سلطنتش خاطر حزین من است

رهین آه خودم کز فروغ شعله اوهزار دوزخ افروخته رهین من است

کنون به دست تو باری زمام دل دادماگر چه خون به دل عقل پیش بین من است

مرا به داغ غلامی نشانه کن هر چندکه داغ تو نه به اندازه جبین من است

تو از نصیحت من رنج خود مده اشراقکه در حقه دانش در آستین من است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس عمیق عشق و درد و رنج ناشی از آن اشاره می‌کند. او از این می‌گوید که دلش به عشق معشوقش رنجور است و در عین حال، قدرت و زیبایی او را همچون نوری در وجودش می‌بیند. شاعر در مضامین عشق و غم، تضادهایی را بیان می‌کند که عشق او را به سردی و آتش می‌کشاند. همچنین به نوعی به بالا و پایین‌های عشق و وابستگی‌اش به معشوق اشاره می‌کند، حتی اگر این وابستگی به قیمت رنج باشد. در نهایت، او به معشوق می‌گوید که دلش را به او داده و خواسته‌اش را با آغوش باز می‌پذیرد، حتی اگر این عشق به رنج و غم بینجامد.