شمارهٔ ۸۵
زپا فتادهام و سر بر آستانه اوستفسانه گشتهام و بر زبان فسانه اوست
گمان آنکه ز عشقم هنوز بیخبر استمرا زهمرهی بیتکلّفانه اوست
به هر طرف که نمایم عزیمت رفتنچو نیک در نگرم، رو به سوی خانه اوست
دهد نشستن یار آنچنان ز رفتن یادکه نانشسته مرا گوش بر بهانه اوست
دمی که دست ندامت به هم زند میلیشود به ناله تسلی، مگر ترانه اوست؟