شمارهٔ ۴۷

۵ بیت

شرمنده‌ام که روی دلی چون نمود و رفتصد سرزنیش ز ناکسی من شنود و رفت

بهر فریب ساده‌ دلان، مست ناز مناز بزم غیر آمد و خود را نمود و رفت

شد قحط آرزو به دل زود قانعمبا آنکه دیر آمد و یک دم نبود و رفت

تا بار دیگرش نتواند فریب داداو را گذاشت غیر که برخاست زود و رفت

میلی خیال یار به دل ناگهان گذشتبازم به دل محبّت دیگر فزود و رفت