شمارهٔ ۲۶۰

۵ بیت

خوش آنکه رنجه گر شده باشم ز خوی توغافل کنم ترا و ببینم به سوی تو

با آنکه همچو گنج به ویرانه منیبهر فریب غیر کنم جست‌وجوی تو

از بس که هر زمان شود افزون تغافلتهر روز ناامیدتر آیم ز کوی تو

دارم گمان عشق تو بر همدمان خویشاز بس که می‌کنند به من گفت‌وگوی تو

رشک رقیب از دل میلی نمی‌رودترسم برون رود ز دلش آرزوی تو