شمارهٔ ۱۰۰

۵ بیت

شب شوق بزم او رگ جانم گرفته بودبا آنکه دست رشک،‌ عنانم گرفته بود

آزار بین که صد گله کردم به پیش یاربا آنکه ز اضطراب، زبانم گرفته بود

از بزم وصل، راه برون شد نیافتماز بس که آرزو به میانم گرفته بود

می‌خواستم که جان برم از صیدگاه عشقصیّاد هجر، راه امانم گرفته بود

میلی ز جان سپردنم آگه نشد کسیاز بس که ضعف راه فغانم گرفته بود