شمارهٔ ۵۱ - صفت یار باغبان باشد
ای روی تو باغ و باغبانی توروی تو و باغ هر دو همچون هم
دانم که تو ابر و نم روا داریز آن دیده چو ابر کرده ام پرنم
در باغ تو تا که باغبان باشیلاله بگه خزان نیاید کم
خرم شده باغ از تو چون جنتچون باغ تو باغ نیست در عالم
تو مهر و مهی و مهر و مه دایمدارند همیشه باغ را خرم