شمارهٔ ۵۰ - در حق دلبر نقاش بود

۷ بیت

بخواست کاغذ و برداشت آن نگار قلممثل صورت خود را برو کشید رقم

چنان نگاشت تو گفتی که کاغذ آینه بودپدید گشت در او روی آن بدیع صنم

قلم چو صورت او دید شد بر او عاشقز چشم خویش ببارید همچو باران نم

گهی ز مهر ببوسیدش آن لب چو عقیقگهی به مهر درآویخت زان دو زلف به خم

چو من نوان و خروشان و زرد و لاغر گشتهزینه کرد بر او هر چه چیز داشت قلم

چو چهره بگشاد آن دلربای صورت راپدید کرد ز شنگرف هر چه بد مبهم

قلم ز انده هجرانش خون گریست همیبدانگهی که جدا خواستند گشت از هم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر از کاغذی سخن می‌گوید که با قلم، تصویر محبوبش را بر آن می‌کشد. آن تصویر چنان زیبا و حقیقی می‌نماید که به نظر می‌رسد کاغذ مانند آینه‌ای از صورت محبوب شده است. قلم که مجذوب زیبایی او می‌شود، از چشمانش اشک می‌ریزد. با عشق و آرزو، او را می‌بوسد و به زلف‌هایش می‌پیوندد. شیوه‌ای پر از احساس و غم به تصویر می‌کشد که نهایتاً از او جدا می‌شود و قلم به خاطر هجران او اشک می‌ریزد. به طور کلی، این شعر احساس عمیق عاشقانه و درد جدایی را به تصویر می‌کشد.