شمارهٔ ۹۲ - شکوه از موی
پیوسته من از سپید موییحجام بروت کنده باشم
تا می بکنم سپید موییده موی سیاه کنده باشم
با ریش چنین که من برآرمسخت از در ریش خنده باشم
با موی خودم چو برنیایمبا چرخ کجا بسنده باشم
وین قصه به دوستان رسانمگر بگذارند زنده باشم