شمارهٔ ۹۰ - ز بیم بلا آنچه دانم نگویم
ضعیفم به جان وز ضعیفی چنانمکه از سختی جان کشیدن به جانم
به دل خونم آری به جان در گزندمبه رخ زردم آری به تن ناتوانم
همه شاخ خشکست در مرغزارمهمه نجم نحس است بر آسمانم
اگر آنچه هست اندرین دل برآرمز آتش چو انگشت گردد زبانم
ز بیم بلا آنچه دانم نگویمز رنج و عنا آنچه گویم ندانم
ز گردون جز این نیست سودم که هر شببه یک روز از عمر خود بر زیانم
به هر معنیی کم بدان حاجت آیدسخن از ثری بر ثریا رسانم
وگر بر براعت سواری نمایمسپهر برین بر نتابد عنانم