شمارهٔ ۱۷ - حسب الحال
مرا بس ز دیوان مرا ز خدمتخوشا روز بیکاری و وقت عطلت
بر این تیغ کوه گل انبار گوییچو فغفور بر تختم و فور برکت
چو دولت مهیا بود مر کسی رااگر او نجوید بجویدش دولت
امامی که بر روزگارست ما رااگر او ندارد بدادمش مهلت
اگر دولت آید و گر نکبت آیدبه نزدیک من هر دو را هست آلت