شمارهٔ ۳۰۸ - مدح دیگر از آن پادشاه
گر چون تو به چینستان ای ترک نگارستیپیوسته به چینستان ای ماه بهارستی
گر نه همه زیبایی با قد تو جفتستیگر نه همه دلجویی با روی تو یارستی
آن زلف سیه گر نه هم بوی بخورستیکی دیده بی خوابم پرنم چو بخارستی
شب گر نه به همرنگی بودی چو دو زلف توکی در شب تاریکم یک لحظه قرارستی
از روی تو گر شبها روشن نشدی چشممبا روی چو ماه تو شمعم به چه کارستی
از زلف چو دود تو بر روی چو گلبرگتشب بستر من گویی از آتش و خارستی
کی خون رودی چندین بر دو رخم از دیدهگر نه دل پر خونم زان غمزه فگارستی
کی مست و خرابستی از عشق دلم هرگزگر نرگس موزونت نه جفت خمارستی
زان دانه نار تو گر یافتمی قسمیکی اشک دو چشم من چون دانه نارستی
گر تو دهیم بوسی پیشت نهمی گنجیگر در خور این عشقم امروز یسارستی
آخر بدهی گه گه چون لابه کنم بوسیآیا که اگر گه گه با بوس و کنارستی
من پار ز تو یک شب با شادی دل خفتمای کاش مرا امسال آن دولت پارستی
از عشق تو گر روزم زینگونه نه تیره ستیدر هجر تو گر کارم زین نوع نه زارستی
گر وصل تو همچون جان در دل نه عزیزستیکی عاشق بیچاره در چشم تو خوارستی
از شاه نمی راند کز چشم تو خون زایدبس خون که نراندستی از هیچ نیارستی
مسعود که گر گردون بنده نشدی او رانه دهر فروزستی نه خاک نگارستی
رویم نه شخودستی قدم نه خمیدستیروحم نه رمیدستی شخصم نه نزارستی
چون شیر شکارستی شاها همه شاهان رادر دهر گر از شاهان یک شیر شکارستی
بر پیل نشاندستی با بند گران بی شکگر هیچ درین گیتی یک پیل سوارستی
گر نه سپهت هستی ساکن شده از کوششمسکون زمین یکسر بر تیره غبارستی
دستش همه رودستی رودش همه خونستیسنگش همه خاکستی کوهش همه غارستی
لطف تو و عنف تو گر هیچ شدی مرئیاین جوهر نورستی آن عنصر نارستی
ور کینه و مهر تو محسوس بصر گشتیآن گونه لیلستی و آن لون نهارستی
گر آتش خشمت را حلم تو نکردی کمزو چرخ دخانستی سیاره شرارستی
گر نه کف میمونت بارنده چو ابرستیکی شاخ سخا زینسان پیوسته ببارستی
گر باد شکوه تو بر چرخ نرفتستیدر چرخ کجا هرگز زینگونه مدارستی
گر در خور جشن تو تحفه ستی و هدیه ستیاز هفت سپهر انجم پیش تو نثارستی