بخش ۶ - حکایت بر سبیل تمثیل
به چشم خویش دیدم عاشق مستچو جان نقشی نهاده بر کف دست
به جان آن نقش بیجان را خریداروزان صورت به حیرت نقش دیوار
بران کاغذ نهاده دیدهٔ تربه خواهش چون گدا بر کاغذ زر
شدم نزدیک آن از خویش آزادمرا همدرد خود دانسته، شد شاد
بگفتم کز کسی این یادگار استبگفتا: نامه نی، کین عین یار است
بگفتم باز گو از سر به تفصیلبگفتن شد زبان یکسر به تعجیل
بگفتا: نقشبندی بی نظیرمکه مانی جان فشاند بر حریرم
یکایک صورتی زینسان کشیدمز دست خویش دیدم آنچه دیدم
کنون در عشق آن جان می دهم جانیکی خود کرده را خود نیست درمان
به نقشش آفرین را لب گشادمبه انصافش دو صد انصاف دادم
بگفتم دل به عشقش زان نهادیکه خود انصاف دست خویش دادی
مسیح از خام طبعی لب نبستیادب باید درین جا گرچه مستی
خدا نعت محمد داند و بسنیاید کار مردان از دگر کس