بخش ۵ - ایضاً فی نعت
مهین پیغمبری از نسل آدمجهان رحمت از یزدان مجسم
معمای خرد نازان به نامشدو عالم جرعه ای از درد جامش
یتیمی ناز پرورد الهیفقیری پشت پا بر تاج شاهی
سریر آرای تخت لامکانیگهر پیرای تاج کن فکانی
رواج نقد توحید از عیارشطفیلش گنج هستی، بل نثارش
زمین در زیر کفشش عرش افلاکخدا طغرای عرشش خواند لولاک
زبان بهر ستایش گشت موجودز خیل آفرینش اوست مقصود
ز عدلش دست چرخ از ظلم کوتاهکه انصاف کتان بستاند از ماه
فلک چون نیل خاکش کرد بر سرملک جاروب راهش ساخت شهپر
به جیب مه فکنده چاک ز انگشتنشان مهر حق آورد بر پشت
نشان پای او بر دست موسینهاد از پیشدستی پای بالا
سلیمان را به لطف ار پیش خوانیبرآرد پر چو مور از شادمانی
خداوند جهان عشق تو بازدزهی نقشی که بر نقّاش نازد