بخش ۱۱۰ - اخراج کردن رام سیتا را و رها کردن لچمن او را در بیابان

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۸ بیت

به سیتا گفت لچمن با دل تنگببا با من به معبد بر لب گنگ

که هر کس غسل سازد اندر آبشنجات آخرت بخشد ثوابش

کنون باید ره معبد سپردنبرای گنج شاید رنج بردن

سواره رت شده سیتای بیدلز روبه بازی بد خواه غافل

دوان اسبان رت را راند لچمنبیابانگیر گشت از کوه و برزن

صنم شد تشنه در عین بیابانبه لچمن کرد ظاهر راز پنهان

زبس لب تشنگی گشت آن پری رویچو مستسقی دمادم تشنگی گوی

ز چشم تنگدل لب خشک تر شدچو حوض خشک خاک اندر جگر شد

برآورده زبان ط عنه بسیاربرون آمد زبان تشنه ناچار

که از بی آبیم جان بر لب آمدیقین روز حیاتم را شب آمد

به لچمن گفت کو رام جگر تابکه می آوردی از رنجم به چشم آب

ترا پروای سوز سینه ام نیستغم لب تشنۀ دیرینه ام نیست

چو لچمن دید کان لب تشته درماندز رت زیر درختی برده بنشاند

برای آب خود چون مار بشتافتبه سی فرسنگ زانجا چشمه ای یافت

دوان کوزه ز آبش کرد لبریزعنان داده سمند عزم را تیز

چو باز آورد لچمن کوزه آببه زیر سایه مه را دید در خواب

به سرعت کوزه را بر شاخ بربستبه خوابش ماند او را، خود بدر جست

چکید از کوزه بر وی قطره آبنگار تشنه لب برجست از خواب

خلاصه

هوش مصنوعی: سیتا به لچمن (یارش) گفت که به معبد بروند تا بتوانند از آب آن غسل کنند و ثواب آخرت ببرند. لچمن سیتا را سوار کرد و به راه افتادند. در بیابان، سیتا به شدت تشنه شد و راز دلش را به لچمن گفت. او احساس کرد که در حالتی سخت و تشنه است، به طوری که زبانش به شدت تشنه شده بود. لچمن، با مشاهده حالت او، تصمیم گرفت برای پیدا کردن آب برود. او به سرعت به یک چشمه بیست فرسنگی رفت و کوزه‌ای پر از آب آورد. وقتی به سایه درخت رسید، سیتا را خوابیده دید و در خوابش قطره‌ای آب به او داد که باعث شد سیتا از خواب بیدار شود.