شمارهٔ ۲۰۲
خویش را تند و تلخ زود مکنآتش خشم را سجود مکن
روی خود را چو آسمان از خشمرنگرزخانهای کبود مکن
آتش خشم را مزن بر دلپیش آیینهخانه دود مکن
چون صراحی به عزم نیّت خیرسرکشی هرگز از سجود مکن
هیچ سودی به از عبادت نیستتو عبادت به قصد سود مکن
روز شنبه بجز پیاله مگیرخویش را کمتر از جهود مکن
بزم خود را نمرده چون زاهدبی می و مطرب و سرود مکن
تو اگر مردهای که خواهی رفتهرزه اندیشه از خلود مکن
تا توانی نمود جوهر خویشهمچو شمشیر پرنمود مکن
جز به پیش جواد چون مجذوبخویش را روشناس جود مکن