گنج

شمارهٔ ۱۱۱

۲ بیت
در بستان دوش از غم و از شیون خویشمی‌گشتم و می‌گریستم بر تن خویش
آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویشو آلود به اشکم همه پیراهن خویش