شمارهٔ ۷۴

۱۰ بیت

شنیدم کز وفایی لطف کردی یاد فرمودیز شاهی کم مبادت بنده ای را شاد فرمودی

به غمزه گر دلم بردی، به نازم باز دل دادیجزاک الله، خرابم کردی و آباد فرمودی

پی تسخیر عالم خرق عادت جز تو کس ننمودبه خنده شکرستان از عدم ایجاد فرمودی

به فتح دل خط آوردی و پشتیبان گیسو شدبه بیت الله حبش را از خطا امداد فرمودی

ندانستم کدامین بود از خال و خطت قاتلهمین دانم نگاهی کردی و جلاد فرمودی

به هر یک غمزه صد خون ریختن نشنیده ام، جانابه این چشم کمان ابرو تو این بیداد فرمودی

ز استغنای ناز، ای خسرو خوبان، چه ها کردیلب شیرین گشادی قتل صد فرهاد فرمودی

به گلشن سرورا از حسرت بالای خود کشتیکرم کردی که این پا بسته را آزاد فرمودی

هوا گلساز و شکر خیز و مشکین شد نمی دانمچه حرفی از زبان گل به گوش باد فرمودی

به چشم تر غبار از دل بشو، گفتی «وفایی» راپیاپی جام می ده چون شط بغداد فرمودی