شمارهٔ ۴۸

۳ بیت

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمدپگاه آن که ستاره روان شود سحر آمد

چنان که گل شکفد سرو بالا از اثر ابرز گریه ام صنم من به خنده جلوه گر آمد

که هان مرغ «وفایی» شب فراق سرآمدترا مراد برآمد که آفتاب برآمد