شمارهٔ ۱۹

۷ بیت

ای رخ و زلفت شب تاریک و روز روشن استبی شب و روز تو روز و شب فغان کار من است

طرهٔ مشکین مزن بر هم دگر مشکن دلمزان که مشکین طره ات مسکین دلم را مسکن است

شمع کافوری همی گویند بی دود است و منحیرتم از سنبل زلف و بیاض گردن است

هر کجا بینم ترا در من فتد شوری دگرنغمه ی بلبل بود آری که هر جا گلشن است

آسمان ماهی ندارد، بوستان سروی چو منماه من مشکین کمند و سرو من سیمین تن است

ناتوان و خسته ام بی خنده ی شیرین لبتآری آن آرام جان و وان دگر جان من است

آفت جان «وفایی» در سر بازار عشقزلف مشکین و لب شیرین و چشم پر فن است