شمارهٔ ۵

۱۳ بیت

ندانم با وفاداران جفا کاری چرا کردی؟چه نیکی از جفا دیدی که بر جای وفا کردی؟

مگر ابروت بنمودت ره و رسم کمان بازیمگر آن غمزه فرمودت که خون ها بی بها کردی

که گفتت عندلیبی را ز باغ گل برون فرما؟که فرمودت غرابی را در ایوان هما کردی؟

به حرف دشمنان فتوای خون ما چرا دادیبه قول مدعی قصد دل ما را چرا کردی؟

سگ کوی تو بودم پای دل بستی بر آن گیسوبه جان صید حرم بودم گرفتار بلا کردی

چو در عشق زنخدان تو لنگر بست جان منچه بنویسم جفاهایی کز آن زلف دو تا کردی

وفا این بود کاندر کشتی [مواج زلفانت]درین گردابه شیدا مشربی را ناخدا کردی

به دام زلف و تیرش زد به تیغ غمزه صید دلگرفتی خستی و بستی و جستی پس رها کردی

نمی شد دل گرفتار تو، داد از دست مژگانتدر آن محراب ابرو هر چه کردی از دعا کردی

ز تاب آفتاب چشم من سیماب خیز آمدمگر چشم مرا تعلیم علم سیمیا کردی

به مژگانم خستی به چشمانم دوا گفتینه زخمم را به هم بستی، نه دردم را دوا کردی

شکستی قلب ما گفتی، درستت می دهم دیدمنه حکم مومیا دادی، نه کاری کیمیا کردی

به قامت جلوه دادی ریختی خون «وفایی» راپی یک قطره خون بنگر قیامت را رها کردی