شمارهٔ ۴

۹ بیت

چه مهرست آن نمی دانم که عالم هست ذراتشچه چهرست آن نمی دانم که آدم هست مرآتس

گهی نفیم کند کلی زمانی سازدم مثبتمنم سرگشته و حیران میان نفی و اثباتش

اگر او شمع می باشد منش پروانه می گردموگر مصباح می گردد منم ناچار مشکاتش

منم چون محو در ذاتش صفاتش را کجا دانمصفاتش را کسی داند که نبود محو در ذاتش

از آن ترسا و گبر آمد درین ره کافر و ترساکه کرد آن خضر در عیسی و این در عزی و لاتش

اگر ذات و صفاتش را نمی بینی عیان، باریببین در مصحف آفاق و انفس جمله آیاتش

بیا بر طور دل جاناکه تا واقف شوی زآنجاز حال موسی عمران و کوه طور و میقاتش

تو را از لذت دیدار هرگز کی خبر باشدکه میلت جمله با حور است و با لذات جناتش

الا ای مغربی زانسان به جز جسمی نمی بینیکه آن از خاک و از آب ست و ز بادست وز آتش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی رابطه‌ی انسان با ذات و صفات خداوند می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند به درستی ذات خدا و صفات او را درک کند و خود را در میان نفی و اثبات می‌یابد. او به تصویرهایی چون شمع و پروانه اشاره می‌کند تا نشان دهد که چگونه به ذات الهی جذب شده و در آن محو می‌شود. شاعر به نارسایی فهم انسان از خدا و صفات او اشاره می‌کند و می‌گوید تنها کسانی می‌توانند صفات خدا را بشناسند که به طور کامل در ذات او محو نشده‌اند. در نهایت، او از دید توحیدی و تجربه‌ی شهودی برای درک معانی الهی دعوت می‌کند و به انسان‌ها هشدار می‌دهد که جدا از جنبه‌های مادی خود، باید به عوالم بالاتر توجه کنند.