شمارهٔ ۶۵
نشان و نام مرا روزگار کی داندصفات و ذات مرا غیر یار کی داند
کسیکه هستی خود را بخود بپوشانددگر کسیش بجز از کردگار کی داند
مرا که گمشده ام در تو، کس کجا یابدکه غرق بحر ترا در کنار کی داند
مرا که نور نیم اهل نور کی داندمرا که نار نیم اهل نار کی داند
چو من زهر دو جهان رَخت خویش برچیدمبروز حشر از اهل شمار کی داند
مرا که نیست شدم در تو، هست نشناسدمرا که مست توام، هشیار کی داند
به پیش آنکه یکی دید صد هزار بگوندیده غیر یکی صد هزار کی داند
کسی که اسیر دل و جان و عقل و نفس بودمرا که رسته ام از هر چهار کی داند
ز مغربی خبری کز حصار کَون دهیدکسیکه هست اسیر حصار کی داند